‘Ik ben naar de stad vertrokken, waar niemand echt iemand kent. Waar altijd een overtreffende trap te vinden is voor je eigen gedoe, als ik het zo kan noemen.’ [Maartje Wortel, Dit is jouw huis, 2009. Michael Najjar, Netropolis/Hongkong, 2003-2005.]

Henri Matisse, Nice, 1918

‘Vliegen is een cliche geworden, maar ik zal nooit ophouden me erover te verbazen, niet meer over hoe het kan, of dat het zo vlug gaat, maar over het feit dat ik me in een ding bevind, een voorwerp dat ik alleen maar volledig kan zien als het op de grond staat.’ [Cees Nooteboom in O ja, de palmen, 1963. JCJ Vanderheyden, Arctic Ocean, 1990. Vanochtend was ik niet in beeld gekomen publiek bij Buitenhof en zag ik Cees Nooteboom life. Peter van Ingen: 'Wat is een Europeaan?' Nooteboom: 'Een inwoner van Europa'.]

Mensen vragen de raarste dingen / ik weet niet waar ik moet beginnen / Heb je een plan? Ben je op zoek? / Weet jij je telefoonnummer uit je hoofd? [Regels van Roos Rebergen, uit Buitenboord. Amy Hill, Woman with cellphone, 2008]

George Stubbs, John and Sophia Musters Out Riding at Colwick Hall, 1777

Tegenwoordig heb je auto’s die denken, zei de man van de garage kijkend naar mijn 12 jaar oude Corsa, waarna een onbegrijpelijk verhaal over koelsystemen, pakkingen en verkliklampjes. Conclusie: denkende auto’s krijgen geen kokend koelwater en dus ook geen stoomwolken uit de motorkap, zoals mij vanmiddag tegen vieren gebeurde, vlak voor een garage, dat wel. [Olaf Mooij, De braincar, 2005]

‘Op de dag dat de bewoners zich overmand voelen door vermoeidheid, en niemand zijn werk meer kan uitstaan, zijn familieleden, zijn huis en zijn straat, de schulden, de mensen die gegroet moeten worden of die hem groeten, dan besluit de hele bevolking te verhuizen naar de stad ernaast die daar op hen ligt te wachten, leeg en als nieuw, waar iedereen een ander beroep zal kiezen, een andere vrouw, zijn avonden door zal brengen met andere soorten tijdverdrijf, andere vrienden, andere roddelpartijen.’ [Italo Calvino, De onzichtbare steden, 1972. Alex van Warmerdam, Man met koffers, 2005]

‘Verloofd? Nee, beslist niet. Niet dat ik het weet. Ze was vast niet verloofd; ze las altijd en ze sprak hardop met God, vaak midden op straat zodat iedereen het kon horen. En dan bleven de mensen staan luisteren. Iedereen was gesteld op Mina Meek.’ [Knut Hamsun, Mysteriën, 1892. Plaatje van het www.]

Eigenlijk is elk woord teveel bij dit beeld. Ik stel me voor door een verlaten oude fabriek te lopen, het is allemaal veel verleden en betekenis, en dan hoor ik iets en lopend naar het geluid sta ik ineens in een lege hangar, heel veel licht en dit, wat alleen maar is wat het is. Betoverend. [Gevonden op het www; ik weet niet wie het gemaakt heeft.]

Stoffig, een prachtige voorstelling van Circus Diedom. Bij Kasteel De Haar in Haarzuilens.